“ความรักบางครั้งเรารู้สึกว่ามันใช่ แต่เราก็ไม่กล้าจะเข้าไปหา บางครั้งมันวิ่งเข้ามาหาแต่เราก็วิ่งหนี บางครั้งเมื่อเรารู้ตัวมันก็เกือบสายเกินไป”

ความรักบางครั้งเป็นเรื่องของกระแสลมที่มันพัดผ่านเราไม่ให้รู้ตัว บางครั้งพัดผ่านมาแล้วก็พัดผ่านไป บางครั้งสมองเราไม่แน่ใจว่าใครคนนั้นคือคนที่ใช่หรือเปล่า หลายครั้งที่เราสัมผัสได้แต่เรากลับปล่อยมันผ่านไป เพราะความกลัวความไม่แน่ใจไม่กล้าที่จะเปิดใจต้อนรับมันเข้ามา

บางครั้งหากให้ร่างกายกับหัวใจเป็นตัวช่วยในการหาคำตอบเราอาจพบว่า ใครที่เราอยู่ด้วยแล้วรู้สึกเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุดใครที่เราคิดถึงเขาเสมอเมื่อเราทุกข์ ใครที่แปรเปลี่ยนความทุกข์ของเราให้กลายเป็นความสุขได้เสมอ ใครที่หัวเราะร้องเพลงพูดจาไปกับเราได้ในจังหวะเดียวกัน ใครบางคนที่ใช้ชีวิตในจังหวะชีวิตเดียวกับเราฯลฯ ใครคนนั้นอาจเป็นคนที่เราคิดว่าไม่ใช่แต่เป็นคนที่ใจเราอยากอยู่ด้วยมาตลอด